„A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: Witajcie! One podeszły, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon.
A Jezus rzekł do nich: Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą”.
Wielka Sobota w tradycji prawosławnej jest dniem głębokiej ciszy i oczekiwania. Chrystus spoczywa w grobie, ale jednocześnie – jak naucza św. Jan Chryzostom – „zstępuje do otchłani, aby zniszczyć jej bramy i wyprowadzić więźniów”.
To dzień paradoksu: śmierć staje się początkiem życia, a cisza zapowiedzią zwycięstwa.
Święty Efrem Syryjczyk pisał, że „śmierć została połknięta przez życie, gdy spotkała Tego, który jest Życiem”.
W tej tajemnicy Wielkiej Soboty Kościół widzi działanie Boga w ukryciu – gdy człowiek widzi tylko koniec,
Bóg przygotowuje początek.
Niedziela Zmartwychwstania przynosi radość spotkania. Kobiety, które przyszły do grobu z lękiem i smutkiem, stają się pierwszymi świadkami Zmartwychwstania. Ich droga – od strachu do radości – jest drogą każdego chrześcijanina.
Święty Grzegorz z Nyssy podkreślał, że Zmartwychwstanie Chrystusa jest „odnowieniem natury ludzkiej”.
Nie jest to tylko wydarzenie historyczne, ale rzeczywistość, która przemienia całe nasze życie.
Chrystus mówi: „Nie bójcie się!” – to wezwanie, które rozbrzmiewa w sercu każdego wierzącego.
W spotkaniu ze Zmartwychwstałym kobiety oddają pokłon – uznają w Nim Boga.
Jak naucza św. Atanazy Wielki: „Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się uczestnikiem życia Bożego”.
Zmartwychwstanie jest więc zaproszeniem do przemiany i uczestnictwa w Boskiej chwale.
Przeżywanie nocy paschalnej jest jak nasze życie – jest oczekiwaniem i przeżywaniem tajemnic wiary.
To droga przez ciszę, niepewność i nadzieję, która prowadzi nas ku światłu.
Tak jak kobiety zmierzały do grobu, tak i my idziemy przez codzienność, niosąc w sercu pytania i lęki.
Jednak to właśnie wiara prowadzi nas ku zbawieniu i zmartwychwstaniu.
W niej odnajdujemy sens, nadzieję i życie, które nie ma końca.
Dodaj komentarz