Pewien człowiek, zbójcy, pewien kapłan, lewita, pewien Samarytanin, gospodarz. Oto, zdaje się, wszyscy bohaterowie zdarzenia opowiedzianego przez Jezusa. Ale czy tylko pobity i pozostawiony na drodze był człowiekiem? Nie! Człowiekiem był kapłan, lewita, Samarytanin, gospodarz. Ludźmi byli też zbójcy. W piersi każdego z nich było pracujące serce, ale nie każdy miał serce, nie każdy okazał trochę serca, nie każdy zrobił to, co ludzkie serce podpowiadało.
Zbójcy zostawili przy drodze pobitego człowieka. Tak samo kapłan i lewita. Mając jakieś powody zostawili Go przy drodze i poszli dalej. Tylko Samarytanin nie poszedł dalej, do Jerycha, zostawiając Go. Okazuje się, że zbójcą jest nie tylko ten, co człowieka odrze z ubioru i rany mu zada. Zbójcą jest także, albo tym bardziej, kapłan i lewita. Oni także zostawili Go przy drodze. Zbiegli z miejsca wypadku. Gdy nie wzrusza Cię człowiek będący w potrzebie, gdy dla jakiś swoich świętych powodów, racji oraz zasad, nie rozmawiasz, nie siadasz z kimś do stołu, nie odwiedzasz, nie angażujesz się finansowo – też jesteś zbójcą. Położyłeś się przy drodze swojego życia i choć jesteś uznawany (lub sam za takiego się uznajesz) za troskliwego ojca, dobrą matkę, wiernego męża, pracowitą żonę, wygadanego kapłana i człowieka Kościola – pół umarły czekasz na agonię.
Historia, zwana Miłosiernym Samarytaninem, jest odpowiedzią Jezusa na pytanie jakiegoś uczonego w Prawie o życie wieczne. „Co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?” Życie wieczne kiełkuje i rozkwita w Tobie, gdy nie zgadzasz się zostać pół umarłym przy drodze. Samarytanin, w opinii Żydów, takim był. To może i twój los – być pół żywym, bo opinia innych o Tobie, odarła Cię z dobrego imienia, jak ręce zbójców. Mimo, żeś jest pół umarły, ale i pół żywy! Żyjesz, bo jesteś Kochany! Żyjesz, bo kochasz! Jak Samarytanin – „Idź, i Ty czyń podobnie!”
Dodaj komentarz