Uroczystość Wszystkich Świętych kieruje nasz wzrok ku ludziom, których Kościół zna z imienia, i ku niezliczonym świadkom, których imion nie zapisano w kalendarzach. Nie tworzą oni zamkniętej galerii doskonałych postaci. Są żywą wspólnotą tych, którzy pozwolili, by Bóg prowadził ich przez codzienność, radości, cierpienie, wybory i powroty. Dzisiejsze czytania pokazują, że świętość nie jest ucieczką od świata, lecz życiem zakorzenionym w obietnicy Boga i odważnym wyznawaniem Chrystusa.
Prorok Izajasz zapowiada, że korzeń Jessego stanie się znakiem dla narodów, a rozproszeni zostaną zgromadzeni. Obraz ten niesie nadzieję ludziom, którzy doświadczyli podziału, wygnania i utraty domu. Bóg nie godzi się na to, by rozproszenie było ostatnim słowem o człowieku. Z korzenia, który wydaje się mały i ukryty, wyrasta znak nadziei przyciągający wszystkich.
Święci są owocem tej wierności Boga. Każdy z nich miał własną drogę, temperament i zmagania, ale wspólnym źródłem ich życia nie była bezbłędność. Było nim zaufanie Temu, który potrafi podnieść, pojednać i zgromadzić. Dlatego wspominając świętych, nie tylko podziwiamy ich odwagę. Prosimy, by Bóg także z naszych rozproszeń — pośpiechu, uraz, lęku czy obojętności — uczynił drogę powrotu do jedności.
Apokalipsa ukazuje wielki tłum ze wszystkich narodów, pokoleń, ludów i języków. Stoją przed Bogiem, odziani w białe szaty, i oddają Mu chwałę. Nie są podobni pochodzeniem ani historią, lecz łączy ich zbawienie otrzymane od Boga i Baranka. Liturgia odsłania więc obraz Kościoła większego niż nasze lokalne przyzwyczajenia i podziały: miejsca, w którym różnorodność nie znika, ale zostaje pojednana.
Białe szaty nie są medalem za samodzielnie osiągniętą doskonałość. Wskazują na oczyszczenie i łaskę. Świętość zaczyna się tam, gdzie człowiek przestaje uważać, że sam siebie ocali, i przyjmuje życie od Chrystusa. Dlatego święci nie przesłaniają Boga. Ich życie kieruje ku Niemu, a ich pieśń uczy nas wdzięczności: zwycięstwo należy do Boga i do Baranka.
W Ewangelii Jezus mówi o wyznawaniu Go przed ludźmi i o cenie uczniostwa. Te słowa nie zachęcają do ostentacji ani do pogardy wobec bliskich. Wzywają, by Chrystus był prawdą, według której rozstrzygamy, komu służymy i jak traktujemy drugiego człowieka. Wyznanie wiary staje się widoczne nie tylko w wypowiadanych słowach, lecz także w uczciwości, przebaczeniu, obronie skrzywdzonych i wierności dobru, gdy nie przynosi ono uznania.
Jezus nie ukrywa, że taka droga może kosztować: czasem oznacza niezrozumienie, rezygnację z wygodnego kompromisu albo gotowość, by nie odwzajemnić krzywdy. Krzyż nie jest jednak pochwałą cierpienia ani szukaniem bólu. Jest zgodą, by miłość i wierność Bogu były ważniejsze niż egoizm i strach. Święci przypominają, że tę drogę przechodzi się krok po kroku, z łaską, a nie własną siłą.
Uczniowie pytają, co otrzymają, skoro opuścili to, co było dla nich oparciem. Chrystus obiecuje życie w odnowionym świecie i udział w Jego królestwie. Obietnica nie jest zapłatą za religijny handel. Jest zapewnieniem, że żadna ofiara podjęta z miłości do Boga i człowieka nie przepada. Bóg zna to, co oddaliśmy, i potrafi przemienić stratę w dar oraz samotną wierność w część wielkiej wspólnoty zbawionych.
Dzisiejsza uroczystość nie kończy się na wspominaniu przeszłości. Stawia nam pytanie: jaki ślad wiary zostawiamy w domu, szkole, pracy i parafii? Nie każdy zostanie zapamiętany przez historię, ale każdy może dziś okazać cierpliwość, podjąć pojednanie, pomóc komuś słabszemu i uczciwie wykonać powierzone zadanie. Takie czyny nie kupują świętości. Są odpowiedzią na miłość, którą wcześniej otrzymaliśmy. Prośmy więc, aby Chrystus zgromadził to, co w nas rozproszone, oczyścił nasze serca i dał nam odwagę wyznawać Go życiem. Niech pamięć o świętych budzi nadzieję, że droga do Boga jest otwarta dla ludzi z każdego narodu i każdego pokolenia — również dla nas.
Dodaj komentarz