Być wytrwałym w wierze – Rozważanie na V Niedzielę Paschalną 10.05.2026 do J 16, 16-30 (o. Jacek Brakowski)

Fragment Ewangelii według św. Jana (16, 16–30) ukazuje moment przejścia – od smutku uczniów do radości, która ma swoje źródło w Zmartwychwstaniu Chrystusa. W tradycji prawosławnej jest to tekst głęboko paschalny, wpisujący się w doświadczenie przejścia przez cierpienie ku chwale.
Słowa Chrystusa: „Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie” były dla uczniów trudne do zrozumienia. Święty Jan Chryzostom podkreśla, że Chrystus mówi tu o swojej śmierci i zmartwychwstaniu, ale także o duchowej obecności, która objawia się wierzącym po zesłaniu Ducha Świętego. Nieobecność jest więc tylko pozorna i chwilowa.
Motyw smutku przemieniającego się w radość zostaje ukazany przez obraz kobiety rodzącej. Święty Cyryl Aleksandryjski interpretuje ten obraz jako symbol cierpienia Kościoła i każdego wierzącego, które prowadzi do nowego życia. Ból nie jest celem samym w sobie, lecz drogą do przemiany.
Chrystus zapowiada radość, której „nikt nie zdoła odebrać”. W nauczaniu Ojców Kościoła oznacza to radość zakorzenioną w komunii z Bogiem. Święty Grzegorz z Nazjanzu wskazuje, że prawdziwa radość nie zależy od okoliczności zewnętrznych, ale od uczestnictwa w życiu Bożym.
W dalszej części fragmentu Chrystus mówi o modlitwie w Jego imię. W tradycji prawosławnej modlitwa ta nie jest jedynie formułą, lecz wejściem w relację z Chrystusem. Święty Maksym Wyznawca podkreśla, że modlitwa w imię Jezusa oznacza jedność woli człowieka z wolą Bożą.
Uczniowie wyznają wiarę: „Teraz wiemy, że wszystko wiesz”. Jednak Chrystus wskazuje, że ich wiara zostanie jeszcze poddana próbie. To napięcie między wiarą a doświadczeniem jest charakterystyczne dla życia duchowego.
Nauka moralna dla współczesnych chrześcijan jest bardzo konkretna. Po pierwsze – nie należy uciekać od trudnych doświadczeń, ponieważ mogą one prowadzić do głębszego spotkania z Bogiem. Po drugie – prawdziwa radość nie wynika z sukcesu czy komfortu, ale z obecności Chrystusa w życiu człowieka. Po trzecie – modlitwa powinna być autentyczna i zakorzeniona w relacji, a nie tylko w słowach.
W świecie pełnym niepokoju i niepewności chrześcijanin jest wezwany do życia nadzieją paschalną. To oznacza zaufanie, że nawet jeśli „teraz” jest czas smutku, to w Chrystusie zawsze przychodzi „chwila”, która przynosi radość.
Z perspektywy prawosławia życie duchowe to nieustanne przechodzenie od krzyża do zmartwychwstania. Fragment ten przypomina, że droga ta jest wpisana w samą naturę wiary.
Dlatego chrześcijanin powinien trwać przy Chrystusie zarówno w chwilach jasnych, jak i trudnych, pamiętając, że ostateczne słowo należy do życia, a nie do śmierci.