„Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie” — woła Jan na pustkowiu. Nie przemawia z pałacu ani ze świątynnego dziedzińca. W realiach Judei pod panowaniem Rzymu pustynia staje się miejscem prawdy: człowiek zostaje sam ze swoim sercem i z pytaniem, komu naprawdę służy.
Prorok Jeremiasz wypowiada obietnicę nowego przymierza w epoce, gdy dawne oparcia narodu rozpadały się pod naporem imperium babilońskiego, a Jerozolima doświadczała oblężenia i wygnania. Bóg nie obiecuje jedynie odbudowy murów. Zapowiada prawo zapisane w sercu — więź, której nie unieważni klęska polityczna ani ludzka niewierność. Chrześcijańska lektura widzi w tej obietnicy spełnienie w Chrystusie, który odnawia człowieka od wewnątrz.

Jan nie żąda nastroju ani pięknych deklaracji. „Wydajcie owoc godny nawrócenia”. Święty Jan Chryzostom podkreśla, że wezwanie Poprzednika nie miało pogrążać ludzi w karze, lecz obudzić pokorę i pragnienie przebaczenia (Homilia 10 na Ewangelię Mateusza). Nawrócenie nie jest więc rozpaczą nad sobą. Jest powrotem do Lekarza — i początkiem konkretnych owoców: pojednania, uczciwości, miłosierdzia, naprawienia krzywdy.
Paweł prowadzi nas jeszcze głębiej: życie „według Ducha” nie oznacza pogardy dla ciała, lecz uwolnienie całego człowieka od panowania grzechu. Chryzostom wyjaśnia, że Apostoł mówi o ziemskim sposobie myślenia i życia, który może ulec przemianie; owocem Ducha są „życie i pokój” (Homilia 13 na List do Rzymian). Adwent nie jest zatem odliczaniem do święta. To zgoda, by Bóg zapisał swoje prawo w naszych codziennych wyborach.
Pustynia Jana nie jest daleko. Zaczyna się tam, gdzie przestajemy zagłuszać sumienie. A głos, który woła do nawrócenia, niesie zarazem nadzieję: droga może być wyprostowana, serce może stać się nowe, a człowiek — choćby wracał z daleka — nie jest poza zasięgiem miłosierdzia Chrystusa.
Dodaj komentarz