Chwała Syna Człowieczego – rozważanie na VI Niedzielę Wielkanocną 21.05.2023 r. (o. Jacek Brakowski)

wpis w: Rozważania | 0

Teksty liturgiczne: Dz, 191-7; Flp 2,6-11; J 17,1-8

Niezwykła jest mądrość Kościoła. Po Uroczystości Wniebowstąpienia Liturgia Słowa na dzisiejszą niedzielę „powraca” do modlitwy arcykapłańskiej Jezusa. Ewangelista Jan świadom, że w swoim ewangelicznym opowiadaniu nie zawrze wszystkich szczegółów, pozostawia najistotniejsze przesłanie dotyczące „sukcesu” Syna Bożego dla prawdziwie poszukujących istoty posłannictwa Mesjasza:

A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa. Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie pierwej, zanim świat powstał”. (J,17,3-5).

         W kontekście Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia Syna Bożego ten fragment ewangelii ukazuje zasadnicze elementy kroczenia chrześcijanina ku samemu Bogu przez wspólnotę Kościoła. Po pierwsze poznanie Boga, jego nieskończonej miłości ku człowiekowi. Koniec ignorancji! Bóg – Ojciec jest tym, który od początku miłował swoje stworzenie i pragnie je zbawić, uczynić szczęśliwym. Poświęcił swojego Syna, aby przez niego została uznana Jego nieskończona dobroć i miłość! I tu w zasadzie kończy się przeznaczony na dzisiejszą Liturgię Słowa tekst. To jest prawda fundamentalna. Jeżeli jednak odtworzymy dalsze strofy ukaże się naszemu umysłowi cała pełnia tego niezwykłego preludium i drugi element tego tekstu. Otóż Jezus modli się o ustrzeżenie uczniów od zła tego świata. Jest nim niewiara w fakt, że Ojciec ingeruje w naszą rzeczywistość. To jest prawdziwy sukces królestwa ciemności… dlatego Jezus modli się o ustrzeżenie uczniów od tego właśnie zła! Chrześcijanie mają wierzyć w Bożą obecność w ich życiu, w Bożą moc, która potrafi przemienić ciemności grzechu w promieniejącą nadzieję zbawienia. To jest prawda, w której „mają być uświęceni”. I ostatecznie trzeci element: „aby stanowili jedno”. Moc jedności Wspólnoty Kościoła! Filar świadectwa miłości wobec świata! O pierwszych chrześcijanach mówiono, że są odmieńcami, wariatami… mówiono „zobaczcie, jak oni się miłują…”. Dzieło Jezusa dokonuje się w miłości Boga Trójjedynego do człowieka. Starajmy się z mocą świadczyć o tej miłości w jedności modlitwy i ducha, aby – parafrazując słowa Ewangelisty – „świat poznał jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłał Jezusa Chrystusa… pełnię Bożej miłości”.

Zakończenie niech stanowi fragment z listu do Filipian z dzisiejszej Liturgii Słowa:

I aby wszelki język wyznał,
że Jezus Chrystus jest PANEM –
ku chwale Boga Ojca”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *