Gniew, nienawiść, obelgi czy pogarda są formą niszczenia życia drugiego człowieka.
Zło zaczyna się jednak nie od czynu, lecz od serca – od myśli, słów, emocji, które nosimy w sobie. Jezus nie potępia samego uczucia gniewu – gniew może być reakcją na zło, niesprawiedliwość, krzywdę.
Zbawiciel przestrzega przed gniewem, który rodzi się z pychy, urazy czy chęci odwetu.
Taki gniew prowadzi do nienawiści, a ta – do duchowego „zabójstwa” drugiego człowieka.
W oczach Boga słowo rani równie mocno jak miecz.
Wypowiedziane z pogardą słowa mogą zniszczyć reputację, nadzieję i zaufanie. Dlatego też Jezus wzywa do pojednania. Mówi wprost: zanim złożysz swój dar Bogu – zanim przyjdziesz na modlitwę, do Eucharystii – najpierw pojednaj się z bratem. To bardzo konkretne wezwanie: nie można naprawdę spotkać Boga, jeśli serce jest zamknięte na człowieka. Miłość Boga i miłość bliźniego są ze sobą nierozerwalnie związane. Nie chodzi tylko o wielkie konflikty, ale o codzienne urazy, niechęć, brak przebaczenia. Dlatego warto uczynić ten pierwszy krok: zadzwonić, napisać, powiedzieć „przepraszam” lub „nie gniewaj się”. Dopiero wówczas nasz „dar” przed ołtarzem – modlitwa, ofiara, Eucharystia – staje się autentyczny.
Bóg pragnie pokoju między ludźmi. Dlatego też chrześcijanin to ten, który nosi pokój w sercu i niesie pokój innym. Dlatego Jezus wzywa, byśmy byli „twórcami pokoju” (Mt 5,9). Każde pojednanie, każda decyzja o przebaczeniu, choćby trudna, jest zwycięstwem Boga w naszym sercu i świadectwem Ewangelii w świecie.
Dodaj komentarz