Jan Chrzciciel był nauczycielem kilku, kilkunastu, a może i większej grupy uczniów. W rozważanym urywku Ewangelii mowa jest o czterech jego uczniach. Dwóm z nich, m.in. Andrzejowi, wskazuje Jezusa „Baranka Bożego”. Oni natychmiast za Nim idą. Jest taki moment w życiu, że poznajesz ograniczenie – nie dam nic więcej swoim uczniom, bo muszą pójść dalej, do innego nauczyciela. Pierwsza lekcja nowego roku liturgicznego i nowego Adwentu: uznać swoje ograniczenia i oddać uczniów (dzieci, wychowanków) w ręce innego nauczyciela. Jan, choć był rówieśnikiem Jezusa, w Nim widzi lepszego Nauczyciela. To jest pokora – nie więzić uczniów przy sobie. Puścić ich. Dać im wolność. Pozwolić, by rozwinęli się przy innym nauczycielu.
Druga lekcja z opisu wydarzenia z uczniami Jana stającymi się uczniami Jezusa – nie przywiązywać się tylko do jednego nauczyciela. Oni poszli zobaczyć gdzie Jezus mieszka, jak żyje, czego naucza. I tak opuścili Jana – ojca swej swej wiary, poszli dalej – wybierając się w kolejny etap rozwoju wiary, by ona dojrzewała – przez obecność innego Autorytetu. To nie znaczy, że Jan źle uczył, ani że zmęczył się kształtowaniem dusz swych uczniów. W życiu mamy iść dalej – poznając innego nauczyciela zobaczyć, że Oni się nie wykluczają, ale uzupełniają. To także więc lekcja odchodzenia od jednego kierownika duchowego do drugiego, od jednego spowiednika do drugiego, od jednego kaznodziei do drugiego. Jeden Autorytet nie znaczy Jedyny!
Trzecia lekcja, bardziej przyziemna: nie być zaborczym. Jan zaborczo nie utrzymuje przy sobie uczniów, ale też pierwsi uczniowie Jezusa potrafią się dzielić poznaniem nowego nauczyciela z przyjaciółmi czy bratem ( jak Andrzej z Szymonem Piotrem). Nie sądzę, by Jan śledził swych uczniów i sprawdzał czy Jezus to Dobry Nauczyciel. W Nim, w Janie, też dokonuje się pokorne uznanie i pokonanie w sobie pokusy zaborczości: nie jestem jedynym nauczycielem i Jedynym Autorytetem wiary. Pamiętaj o tym ojcze, matko, mężu, żono, nauczycielu: od Jana Chrzciciela ucz się zwalczać wszelkie objawy zaborczości. Nie śledź swoich bliskich, choćby „na wszelki wypadek telefonując”, albo „wysyłką kilku SMSów”. Dojrzała miłość także idzie dalej – do wolności w sobie dając wolność innym.
Dodaj komentarz