Słowa Jezusa: „Ja jestem chlebem życia” otwierają przed nami tajemnicę, która łączy Stary i Nowy Testament w jeden Boży plan zbawienia. W tej krótkiej wypowiedzi Chrystus odwołuje się do doświadczenia Izraela na pustyni, do cudownego pokarmu – manny, którą Bóg zsyłał z nieba, by ocalić swój lud od głodu i śmierci.
Manna była więc znakiem Bożej troski i obecności w drodze przez pustynię. Była też figurą – zapowiedzią duchowej rzeczywistości, która miała się wypełnić w Chrystusie. Jezus sam wskazuje na tę symbolikę: „Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli (…). Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki.” (J 6, 49.58).
W Starym Przymierzu manna karmiła ciało i dawała życie doczesne. W Nowym Przymierzu Eucharystia karmi duszę i daje życie wieczne. Manna była darem z nieba, ale przemijającym; Eucharystia jest Chlebem żywym, który trwa na wieki, bo jest samym Chrystusem – Bogiem, który stał się człowiekiem, aby człowiek mógł żyć w Bogu.
Ojcowie Kościoła często widzieli w mannie symbol Słowa Bożego i sakramentu Eucharystii. Manna spadała każdego dnia, by przypominać Izraelitom, że nie mogą żyć tylko tym, co ziemskie. Tak samo chrześcijanin codziennie potrzebuje duchowego pokarmu – obecności Chrystusa i Jego łaski.
Św. Grzegorz z Nyssy pisał:
„Jak manna zaspokajała każdy głód Izraela, tak Słowo, które stało się Ciałem, nasyca każdego człowieka, który przychodzi do Niego z wiarą. Kto spożywa ten pokarm, staje się uczestnikiem życia Bożego.”
Św. Bazyli Wielki podkreślał, że Eucharystia nie jest zwykłym chlebem, lecz żywą obecnością Boga: „Ten, kto przyjmuje Ciało Chrystusa, przyjmuje samego Chrystusa, który w nim mieszka. Nie jest to symbol, lecz rzeczywistość, która przemienia serce i ciało człowieka.”
A św. Jan Chryzostom, wielki kaznodzieja Kościoła Wschodniego, mówił: „Nie człowiek przemienia chleb i wino w Ciało i Krew Chrystusa, ale sam Chrystus, który został ukrzyżowany za nas. Ten sam, który wówczas działał, działa i teraz. My tylko stajemy przy ołtarzu; On sam czyni cud.”
Ojcowie Wschodu widzieli więc w Eucharystii tajemnicę przebóstwienia – zjednoczenia człowieka z Bogiem. Kto spożywa Ciało i Krew Pańską, uczestniczy w życiu samej Trójcy Świętej, tak jak Syn żyje przez Ojca, a Ojciec w Synu.
Jezus nie tylko obiecuje życie wieczne tym, którzy przyjmują Go w Eucharystii, ale już teraz daje im życie pełne, głębsze, przemienione Jego obecnością. Człowiek karmiony Ciałem Chrystusa staje się zdolny do miłości, przebaczenia, wierności – do życia w Bogu już tu, na ziemi.
To życie doczesne, przeniknięte łaską, jest zapowiedzią życia wiecznego. Eucharystia łączy więc to, co ziemskie, z tym, co niebieskie – sprawia, że czas dotyka wieczności, a człowiek w prostocie serca i z wiarą doświadcza obecności Boga, który daje się cały.
Chrystus – Chleb życia – zstępuje z nieba, by karmić każdego, kto do Niego przychodzi. Tak jak manna podtrzymywała życie Izraela na pustyni, tak Eucharystia podtrzymuje życie duchowe Kościoła w drodze do nieba.
Ten, kto w prostocie serca i z wiarą jednoczy się z Jezusem w sakramencie Eucharystii, otrzymuje życie w pełni – życie, które nie zna kresu, bo jego źródłem jest sam Bóg.
Dodaj komentarz