Świat bogacza to codzienne ucztowanie. W samotności. Jezus nie wspomina towarzyszy jego biesiad. Zapatrzony w stoły, wypełnione po brzegi półmiski, tace, być może też w podające je zgrabne służące bogacz nie widzi nic poza swoim dobrobytem. Ponadto na te wystawne uczty bogacz ubiera luksusową odzież (dla kogo…?). Z purpury i bisioru czyli materiałów ubrań najzamożniejszych władców Rzymu i Egiptu – cesarza i faraona. Wystawność uczt i olśniewające piękno ubrań tak oślepiały bogacza, że nie widział zarówno życia po śmierci jak i życia biedaka żebrzącego codziennie u bram jego pałacu. Niestety ta ślepota poprowadziła go do wiecznego potępienia. I choć widział tam zbawionego żebraka było za późno, by coś dla swojego nawrócenia zrobić.
Co zaślepia Cię dziś? Biesiadowanie? Wciąż nowe ubrania? Buty? Torebka? Samochód? Kolejne wczasy w luksusowym kurorcie? Ich przez bramę wieczności nie przeniesiesz. Tam jest miejsce dla błogosławionych miłosiernych.
Drugi świat to leżący przed pałacem bogacza żebrak. Nieustannie głodny, pokryty wrzodami, zaprzyjaźniony z psami, które tak jak on liczyły na resztki ze stołu uczty bogacza. One miały choć „miłosierdzie”, bo przynosiły ulgę żebrakowi liżąc jego wrzody i rany. Bogacz nie miał serca. Psy tak. Po śmierci żebrak cieszył się wiecznością. Ucztował w niebie. Codziennie. Nie musiał mieć psów jako towarzyszy, ale otaczały go anioły. Niedola sprzed bram ziemskiego pałacu na zawsze się skończyła. Nie patrzył już na swoje wrzody, lecz na ojca Abrahama.
Bogactwo może zepsuć sumienie. Niedola czy ciężka choroba zaś nie muszą zabrać nadziei i zamknąć Nieba. Tam jest miejsce dla płaczących z bezsilności. Dla cierpiących głód i niedostatek. Dla niepewnych jutra. W Niebie bogaty staje się prawdziwie biedny bo potępiony, zaś biedny – bogaty towarzystwem Boga.
Dodaj komentarz