Niesamowite zaskoczenie Samarytanki. Jezus powiedział jej wszystko, co było prawdą o jej życiu. I nie chodzi wyłącznie o przytoczone fakty, lecz o stan jej ducha. Kobieta w swoim zawstydzeniu biegnie do swoich znajomych i oznajmia im, że spotkała Mesjasza, który powiedział jej „wszystko, co uczyniła”. Dlaczego to takie ważne? W sformułowaniu tym bowiem chodzi o to, że Jezus powiedział jej o wszystkich jej życiowych wyborach, których dokonywała w świetle swojego serca i rozumu. Nie wszystkie były trafne, a lepiej ujmując wiele było błędnych. Z perspektywy zasad moralnych, ludzkich osądów kobieta mogła się czuć marginalizowana i zawstydzona. Jednak spotkanie z Mesjaszem natchnęło ją nową nadzieją. Jezus nie ganił jej, ani też nie odrzucał, lecz w całym jej jestestwie okazał życzliwą miłość i zrozumienie. Nie potępił jej, lecz podniósł na duchu wskazując na możliwość zaspokojenia jej pragnienia szczęścia i życia w pokoju. To piękne przesłanie dotyczy każdego z nas. Bo gdy w naszym życiu będzie obecny Chrystus, wówczas wszystko nabierze innego znaczenia. Jezus zna nasze życie, wszystkie nasze potknięcia i ułomności, a pomimo to przychodzi do nas i składa ofertę w pełni szczęśliwego życia w relacji z Nim samym. Zrozumiemy, że Jego łagodna, cierpliwa i bezwarunkowa miłość da nam moc do podjęcia wyzwania przemiany własnego życia. Da nam też siłę, aby we współczesnym świecie wołać o Jezusie za Samarytanką: „Czyż On nie jest Mesjaszem?”. Piękne jest to, że w naszych relacjach z bliźnimi na wzór Jezusa nie musimy się niczemu dziwić. Nie musi nas nic w drugim człowieku „zaskakiwać”. Przyjęcie naszych bliźnich takimi, jakimi są i ukazywanie im piękna relacji z naszym Mistrzem sprawia, że sami stajemy się ludźmi na wzór serca naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Dodaj komentarz